De onverwachte dood van mijn vader.

Wellicht ken je het? Je werkt hard naar het moment toe dat je op vakantie kunt. Je kijkt er naar uit om samen met je gezin 2 weekjes te genieten van elkaar, de zon en lekker uit te rusten. Zo ook ik, 3 weken geleden stonden we op de luchthaven om ons te verplaatsen naar Turkije, we hadden er thuis met elkaar al vaak over gesproken hoe we de dagen zouden doorbrengen. Mijn jongste dochter wilde vaak met paps van de waterglijbaan, mijn zoon wilde lekker met me zwemmen en sporten. Dan is het moment aangebroken dat je de hotelkamer binnenkomt en je de knop omdraait om jezelf in de relaxmodus te zetten. Maar op het moment dat je de telefoon wilt uitzetten gaat ie over en hoor je aan de andere kant van de lijn je broer met de mededeling dat je vader is overleden. Wow, de grond zakt even weg onder je voeten. Op het moment van bellen was ik net een half uur jarig en had me een andere verjaardag en een andere start van de vakantie voorgesteld. Op dat moment wist ik het, de vakantie zou niet zijn wat we er met elkaar van verwacht hadden. Samen met mijn zoon ben ik terug gegaan naar Nederland om hem te begraven en konden we samen spreken in deze dienst.

Je vader verliezen is voor iedereen anders, of je nu een geweldige relatie met je vader hebt of niet, iedereen gaat het een keer meemaken. En voor iedereen betekent het afscheid nemen en verwerken. Ik had geen diepe band met mijn vader maar wel een liefdevolle en warme band. Ik merk dat ik nu in een fase zit van verwerken, soms gewoon gepland denken aan de herinneringen en de dingen die we beleefd hebben. Soms komt er een gedachte en sta ik er even bij stil. Ik kan niet zeggen dat ik veel van wat ik nu heb ik direct aan mijn vader te danken heb. Hij was in mijn jeugd vaak ziek en daardoor niet aanwezig om mij datgene te geven wat ik nodig had namelijk vaderschap. Ik geloof dat alles een reden heeft en dus ook waarom ik juist daar bij hem in het gezin geboren werd. Hoewel dat wel eens anders is geweest ben ik er al een tijd zelfs dankbaar voor. Alles wat er gebeurd kan medewerken ten goede in je leven. Toen ik een jaar of 27 was had ik een periode dat ik merkte erg afhankelijk te zijn van zijn goedkeuring. Ik had zijn complimenten nodig en vond het fijn te horen als ik het goed gedaan had. Het vervelende was dat hij dat nagenoeg nooit deed. Dit heeft me een tijd erg veel frustratie gegeven. Na een bepaalde tijd heb ik die strijd opgegeven en besloten dat hij me niks schuldig was, ook zijn goedkeuring en complimenten niet. Dat losmaken heeft me enorm geholpen. Hoewel het fijn is om bevestigd te worden door je ouders is in het een proces van volwassen worden gebleken dat ik hun bevestiging niet nodig heb om gelukkig te zijn. Na die losmaking is mijn band met hem beter geworden. Niet diep maar wel liefdevol en dat maakt de verwerking makkelijker. Toen hij stierf was hij moe van het leven, hij was er klaar mee. Hoewel ik graag nog een laatste met hem gesproken was onze relatie in harmonie het was in orde, het was goed zo, en daar ben ik dankbaar voor.