Een perverse samenleving

Als je er middenin zit valt het niet zo heel erg op maar op het moment dat je even afstand neemt en goed kijkt dan worden zaken meer helder. De wereld waarin we leven bijvoorbeeld. Ik leef net als jij in een snelle wereld met hele mooie buitenkanten maar als je goed kijkt of wat afstand neemt dan worden scheurtjes zichtbaar. Scheurtjes die steeds groter worden. Een van de dingen die me opvallen als ik er van een afstand naar kijk is de verrotte staat van ons financiële stelsel. Enkele maanden geleden stonden we letterlijk aan de afgrond en waren we op een haar na bankroet. Nu een tijdje later blijkt dat er niets is veranderd in dat circuit. De bonussen zijn nog even hoog en de mentaliteit is niet veranderd. Ik heb de afgelopen dagen het boek van Jeroen Smit "de prooi" gelezen. Een heel knap geschreven vertelling over de ondergang van een trotse bank. Alles wat in het boek beschreven staat is een voorbereiding op dat wat we nu zien. Incompetent en hoogmoedig leiderschap wat alleen zijn eigen zakken vult. Graai en vechtpartijen, zwakke persoonlijkheden die ondoordringbaar zijn vanwege de trotse en arrogante schil die ze om zich hebben heengebouwd. Dit leiderschap is de laatste 10 jaar gegroeid en ontwikkeld en er was niemand die ingreep. Zelfs adviseurs van 500 euro per uur konden er niets aan veranderen. Zij waren er alleen om het ego van de top nog wat verder op te krikken. Dit zelfde verval zie je nu ook in de politiek. De grote problemen die we hebben worden afgeschoven op een groep medemensen. Er worden weer zondebokken gezocht omdat mensen geen zin hebben in een stuk zelfreflectie. Ik heb nog steeds hoop en geloof dat het goed gaat komen. Ik geloof niet dat de verandering topdown zal komen. Iedereen die liefde warmte kan combineren met leiderschap en dat ook kan combineren met passende verbindende communicatie is in staat om zijn/haar omgeving te veranderen. Er is nog hoop maar haast is wel geboden.